فضانوردان لباس‌هاي فضايي جديدي را آزمايش مي‌كنند !

مقامات رسمي ايستگاه فضايي اعلام كردند دو فضانورد مستقر در ايستگاه فضايي بين‌المللي لباس‌هاي فضانوردي ساخت روسيه‌ ‌جديدي را در حين پنج ساعت كار روي سامانه الحاق، تست كردند.

مريخ نورد سازمان فضايي آمريكا (ناسا) موسوم به «روحيه» كه چندي پيش اعلام شد، در خاك مريخ گرفتار شده است، در همين وضعيت نيز از محفظه زيرين خود موفق شد، نخستين و البته استثنايي ترين تصاوير را از لايه‌هاي زيرين مريخي تهيه كرده و براي محققان ناسا ارسال كند.

(ايسنا)، اين تصاوير جديد به محققان نشان مي‌دهد كه چه عامل يا تخته سنگي توانسته حركت «روحيه» را متوقف كند.

دانشمند‌ان ناسا اعلام كردند : در عين حال عكس‌ها و آزمايش‌هاي بيشتري مورد نياز است تا اعضاي اين عمليات بتوانند راه كار مناسبي را براي خلاص كردن مريخ نورد ناسا پيدا كنند.

كاوشگر مريخي روحيه از اوايل ماه سال جاري ميلادي در يك تله شني بر سطح مريخ گرفتار شد و چرخهاي آن تا نيمه در درون خاك مريخ فرو رفت.

دانشمند‌ان سازمان فضايي آمريكا (ناسا) مي‌گويند: اين قسمت از خاك مريخ مانند آرد نرم است.

متخصصان اين ماموريت نگران هستند كه اين مريخ نورد به حدي در عمق اين خاك فرو رود كه ديگر در ميان سنگها احاطه شده و نتواند تصويري تهيه كند.

فاكتوري كه وضعيت را بيشتر پيچيده كرده اين است كه روحيه فقط با 5 يا 6 چرخ خود مي‌تواند حركت كند، چرا كه يكي از چرخهاي آن در سال 2006 از كار افتاد.

يكي ديگر از چرخها نيز مورد اصابت تكه سنگي قرار گرفت كه باعث شد كل روبات حدود 14 درجه به سمت چپ تغيير جهت دهد.

جان كالاس، مدير پروژه مريخ نوردان در آزمايشگاه پيشرانش جت (JPL) ناسا در اين باره خاطر نشان كرد: اولين بار است كه چنين گرفتاري جدي براي يكي از مريخ نوردان ناسا رخ مي‌دهد.

سيستم پژوهشي و مشاوره‌يي ناسا قبل از هر اقدام بيشتر و مخاطره آميز در اين زمينه تصميم گرفتند از تصويربردار ميكروسكوپي روحيه در انتهاي بازوي رباتيك آن استفاده كنند تا عكس‌هايي از منطقه زير مريخ نورد به دست بياورند.

هر چند دوربيني كه براي گرفتن عكس‌هاي نزديك از خاك و سنگهاي مريخي استفاده مي‌شود، براي اين هدف طراحي نشده بود.

گفتني است، دوقلوي «روحيه» موسوم به «فرصت» در شرايط طبيعي به كار خود مشغول است.

سمت چپ–کهکشانM82  (تلسکوپ فضایی هابل)، ابرنواخترSN 2008iz  مرکز و حلقه های اطراف آن (آرایه بسیار بزرگ تلسکوپی)

ابر نواختر ها انفجارهای بسیار درخشان ستاره ای هستند که تشعشعات نوری فوق العاده حاصل از این آنها گاه کل کهکشان مادری ستاره را روشن می کند. یکی از همین انفجارهای ستاره ای سال گذشته و در یکی از کهکشان های  نزدیک به راه شیری رخ داد، اما سوال اینجاست؛ چرا ما این انفجار را ندیدیم؟ آیا این ابر نواختر پنهان رازی در دل خود دارد؟

M82 کهکشان نامنظمی در نزدیکی ماست که در فاصله 12 میلیون سال نوری از زمین قرار دارد. علی رغم اینکه این کهکشان از راه شیری کوچکتر است اما نواحی مرکزی آن تا شعاع چند صد سال  نوری خواستگاه انفجارهای عظیم ستاره ای است. شمار ستارگانی که دراین ناحیه عظیم ستاره سازی متولد می شوند از تعداد تولد های ستاره ای در سراسر کهکشان ما نیز بیشتر است. در تصاویری که در ناحیه  نور مرئی و  و مادون قرمز از آن تهیه شده است چنین به نظر میرسد که کهکشان در حال منفجر شدن و از هم گسیخته شدن است  این امر که به سبب انفجارهای پی در پی ستاره های پر جرم درون آن به وجود آمده است سبب شده که  M82 را "کهکشان انفجاری" نیز بنامند. اگرچه هنوز بقایای انفجار قبلی در تصاویر رادیویی این کهکشان دیده می شود و انفجار تازه صورت گرفته نیز به مراحل پایانی فعالیت خود رسیده است اما حدود ربع قرن است که اختر شناسان این کهکشان را زیر نظر داشته اند تا بتوانند یک انفجار ابر نواختر در حال فعالیت را بررسی کنند اما موفق نشدند. در حقیقت چیزی که مایه تعجب است این است که  چرا این کهکشان در سال های اخیر خاموش بوده است.

 آخرین انفجار ابر نواختری  این کهکشان که در پنج سال اخیر رخ داد به دلیل قرار گرفتن در ابرهایی از گاز و غبار قابل مشاهده نبود و تنها در گستره امواج رادیویی شناسایی شد در حالی که اختر شناسان معتقدند در صورتی که مانعی وجود نداشت این سوپرنوا حتی با یک تلسکوپ آماتوری متوسط هم دیده می شد.

در روز نهم آوریل 2009 دکتر  Andreasاز موسسه نجوم رادیویی ماکس پلانک پس از بررسی داده های  دریافتی توسط  آرایه های بسیار بزرگ تلسکوپی (VLA) واقع در رصد خانه نجوم رادیویی در نیو مکزیکو، که روز قبل دریافت شده بود متوجه  مسئله ای غیر عادی شد. او در این مورد می گوید: "من اطلاعات طبقه بندی شده مربوط به ماه های می و مارس سال گذشته را نیز بررسی کردم  و نتیجه مشابه بود: درخشش سراسری کهکشان" واین در حالی بود که مشاهدات قبل از سال 2008 هیچ تششع رادیویی و یا پرتو ایکسی را در ناحیه این ابرنواختر نشان نمی داد.

آرایه بسیار بزرگ تلسکوپی- VLA

به عبارت دیگر این سوپر نوا نه تنها از دید تلسکوپ های اپتیکی که پیوسته در حال بررسی کهکشان بوده اند مخفی مانده بلکه   در تصاویر فرابنفش و پرتو ایکس نیز هیچ  اثری از خود به جا نگذاشته است. این انفجار در ناحیه نزدیک به مرکز کهکشان و در محیطی متراکم و پوشیده از گازها و مواد میان ستاره ای رخ داده است.

بنابراین اختر شناسان سرنخ هایی از راز سکوت طولانی  M82 را یافته اند. در حقیقت این کهکشان نه تنها خاموش نبوده بلکه احتمالا انفجارهای زیادی در آن رخ داده است.این انفجار ها چیزی شبیه به انفجار های زیر زمینی هستند چرا که تشعشعات نوری در زیر انبوهی از ابرهای گاز و غبار مخفی می مانند و تنها امواج رادیویی از این محیط متراکم به بیرون نفوذ پیدا می کنند. پروفسور Heino Falcke از دانشگاه ردبود در این باره می گوید: "استفاده از تلسکوپ های رادیویی برای مشاهده این انفجارهای مهیب کیهانی ما را در کشف سوی دیگر پنهان جهان به هدف نزدیکتر می کند."

امواج رادیویی تنها از مرکز سوپرنوا، یعنی جایی که هسته ستاره دچار رمبش شده  و یک سیاه چاله و یا ستاره نوترونی ایجاد کرده، ساطع میشوند. این امواج با ایجاد موج شوک حاصل از انفجار درون مواد متراکمی که  ستاره را در بر گرفته است (لایه ای از مواد ستاره که پیش از انفجارستاره به خارج پیشروی کرده است) منتشر می شود.

بنا بر داده های به دست آمده توسط  ده تلسکوپ (VLBA) آرایه تلسکوپی با خط مبنای بسیار بلند، (VLA) آرایه بسیار بزرگ تلسکوپی، تلسکوپ  Green Bankدر ایالات متحده و تلسکوپ 100 متری افلسبرگ Effelsberg در آلمان و با استفاده از تکنیک "تداخل سنجی با خط مبنای بسیار بلند VLBI-"  تیم تحقیقاتی موفق شد تصویر ساختار حلقه مانند این انفجار که با سرعت 40 میلیون کیلومتر در ساعت (با 4% سرعت نور) در حال انبساط است را تهیه کند. با استفاده از محاسبات و برگشت به عقب می توان زمان انفجار را تخمین زد و در حال حاضر یافته ها نشان می دهد که انفجار در اواخر ژانویه  و یا اوایل فوریه 2008 رخ داده است.

 تنها سه ماه پس از انفجار حلقه ایجاد شده توسط آن تا 650برابر مدار گردش زمین به دور خورشید، گسترش یافته است. نگاه تیز بین تلسکوپ های  VLBI  در تشخیص این سوپر نوا همچون  دیدن یک سکه 1 یورویی از فاصله 13 هزار کیلومتری است. براساس تصاویری که توسط VLBI به دست آمده این سوپر نوا شکلی نا متقارن دارد که نشان میدهد یا انفجار به گونه ای نامتقارن و ناهماهنگ رخ داده و یا اینکه توزیع پذیری مواد پیرامونی  ستاره یکنواخت نیست.

پروفسور Karl Mentenمی گوید: "با استفاده از نگاه تیز بین VLBIما میتوانیم انبساط این سوپرنوا را تا محیط متراکم  بین ستاره ای M82 دنبال کنیم و به این ترتیب اطلاعات بیشتری در مورد  آن و انفجار صورت گرفته کسب کنیم."

کشف هایی همچون این سوپر نوا در آینده و با در اختیار داشتن نسل بعدی  رادیو تلسکوپ ها، همچون آرایه تلسکوپی فرکانس  پایین  (LOFAR) که هم اکنون در اروپا در دست ساخت قراردارد، آرایه تلسکوپی آلن(ATA) در ایالات متحده و آرایه کیلومتر مربع (SKA)  امری عادی خواهد بود و این تجهیزات امکان کاوش پیوسته بخش وسیعی از آسمان را برای ما فراهم می آورد.

انجمن ستاره شناسی اراک : www.arakastronomy.ir

کلمات کلیدی:

ابرنواختر

ستاره

تلسکوپ

نور مادون قرمز

کهکشان راه شیری

کهکشان

طلوع ستاره مصنوعي براي گشودن اسرار کيهاني!

تا چند روز ديگر با روشن شدن قدرتمندترين تاسيسات ليزري جهان، براي اولين بار ستاره‌اي ريز در زمين متولد خواهد شد.

 موسسه «ان آي اف» (National Ignition Facility) در کاليفرنيا قصد دارد عملي بودن گداز هسته‌يي، فرآيندي که در قلب خورشيد روي مي دهد و به طور بالقوه مي تواند منبع انرژي فراوان و پاکيزه براي زمين باشد را به نمايش بگذارد؛ اما هرچند بسياري از چشم ها در اين موسسه بر هدف تامين نيازهاي انرژي بشر دوخته شده، بسياري از دانشمندان اميدوارند بتوانند سوالات بنيادي ديگري را با کمک آن پاسخ دهند.

دکتر اريک استورم از آزمايشگاه ملي لارنس ليورمور (ال ال ان ال) که «ان آي اف» در آن قرار دارد گفت: همواره تصور مي شد که در بازآفريني فرآيند گداز هسته اي بتوان سه ناحيه را که هم مايه کنجکاوي و هم داراي ارزش است کنکاش کرد.«ان آي اف» بيش و پيش از هر چيز براي مقاصد امنيت ملي و مطالعه شرايطي که در انفجارهاي هسته‌يي وجود دارد و شيوه عملکرد سلاح هاي اتمي ساخته شده است.

وي گفت: در غياب آزمايش اتمي زيرزميني، اين موسسه امکان آن را فراهم مي کند که يک بازدارنده معتبر اتمي داشته باشيم. و بدين ترتيب مي توانيم فيزيک گداز هسته‌يي را مطالعه کنيم - آيا مي توان اينجا روي سياره ما يک نيروگاه گداز هسته‌يي ايجاد کرد؟ به علاوه مي توانيم فيزيک اوليه و علم سيارات را دنبال کنيم. همين بخش مربوط به فيزيک است که توجه دانشمندان سراسر جهان را به خود جلب کرده است که اميدوارند از اين ماشين براي مطالعه پديده هاي دوردست مانند تشکيل سيارات يا انفجارهاي خشن ابرنواختري استفاده کنند.

پروفسور پل دريک از دانشگاه ميشيگان چنين توضيح داد: براي درک جاي ما در جهان و اينکه از چه چيزي ساخته شده ايم، واقعا بايد ستاره هاي منفجر شده (ابرنواخترها) را درک کنيم.

او فقط يکي از محققان در «ان آي اف» است که منتظرند با استفاده از اين تاسيسات عظيم نظريه خود را محک بزنند.

دکتر استورم گفت: در اين موسسه مي توان به جاي آنکه منتظر وقوع ابرنواختر به طور اتفاقي در آسمان شد، آن را براي (مثلا) ساعت نه صبح پنجشنبه برنامه ريزي کرد و هر بار مي توان آزمايش ها را تغيير داد. بنابراين مي توان انفجار ابرنواختر را مکررا انجام داد.

ساير تاسيسات همچون «ليزر اومگا» در دانشگاه روچستر در نيويورک قبلا براي اين نوع آزمايش به کار گرفته شده است.

«ان آي اف» قرار است با کمک حرارت ليزي گداز هسته اي را آزمايش کند.

اما 192 ليزر ان آي اف بيش از هر تاسيسات ديگري انرژي توليد مي کند و امکانات بي سابقه اي براي دانشمندان فراهم مي آورد تا آنچه را معمولا فرآيندهاي دورافتاده کيهاني است بررسي کنند. در جريان آزمايش گداز هسته‌يي، اين اشعه ها براي مدتي کوتاه 500 تريليون وات نيرو را در يک نقطه کوچک به اندازه گلوله سر خودکار حاوي سوخت هيدروژن متمرکز مي کند.

اين انرژي فشرده دمايي به اندازه 100 ميليون درجه و فشاري که ميلياردها بار بيش از فشار اتمسفر است توليد مي کند که باعث گداز در هسته هيدروژن مي شود و انرژي عظيمي آزاد مي کند.

با اين حال در آزمايش هاي اخترفيزيکي، ذره اي که هدف گرفته مي شود نيمکره‌اي از عناصر لايه به لايه خواهد بود که هدف آن تقليد هسته يک ستاره است.

کل اين آزمايش ممکن است فقط چند ميلياردم ثانيه طول بکشد که بدان معني است که بايد انفجار را با مجموعه اي از حسگرها زير نظر گرفت تا جزئيات آن آشکار شود.

به گزارش بي بي سي، پروفسور دريک گفت چالش اصلي اين است که آزمايش هايي را انجام دهيم که شرايطي را بازسازي مي کند که در هسته ستارگان اتفاق مي افتد. اين بايد به محققان امکان دهد قلب ستارگان و ابرنواخترها را با جزئيات بي سابقه کاوش کنند و چگونگي تشکيل اين اجرام آسماني را بهتر درک کنند. علاوه بر ستاره شناسان، سياره‌شناسان نيز مي خواهند با استفاده از اين دستگاه نظريه هاي خود درباره چگونگي تشکيل کرات و منظومه هاي شمسي را محک بزنند.

دانشمندان براي کسب اطلاعات بيشتر درباره دما و فشار شديد در قلب سيارات و تاثير آنها بر ماده به «ان آي اف» رجوع خواهند کرد.

ايسنا

رئیس جدید ناسا معرفی شد

مراسم بيستمين سال تاسيس پژوهشگاه دانش‌هاي بنيادي(IPM)، با حضور جمعي از اعضاي هيات امنا، مديران، اعضاي هيات علمي و محققان پژوهشگاه برگزار شد.

 دكتر محمدجواد لاريجاني ــ رييس پژوهشگاه دانش‌هاي بنيادي - در اين مراسم اظهار داشت: پژوهشگاه دانشهاي بنيادي (IPM) با توجه به دستاوردهاي علمي داراي دو ويژگي مدل مديريتي و اخلاقيات و فرهنگ كاري است.

وي با اشاره به اين كه محققان اين پژوهشگاه طي بيست سال بالغ بر دو هزار مقاله علمي ارائه كرده‌اند، تصريح كرد: مدل مديريتي، روح، اخلاقيات و فرهنگ كاري خاصي در پژوهشگاه وجود دارد كه آينده پژوهشگاه را تضمين مي‌كند.

لاريجاني افزود: تحقيقات در پژوهشگاه دانشهاي بنيادي (IPM)، هميشه بايد جهت رياضي ــ محاسباتي داشته باشد و بر به كارگيري مدل‌هاي رياضي و محاسباتي در مدل‌هاي علمي تاكيد داريم.

وي به مساله فعاليت در مرزهاي دانش اشاره كرد و افزود: نمي خواهيم علامه خانگي باشيم و بايد در مرزهاي دانش كار كنيم. گسترش مرزهاي دانش توسط تمام علماي بشريت صورت مي‌گيرد نه فقط ايراني‌ها كه البته كار در مرزهاي دانش، زحمت زيادي دارد چون بايد با آخرين يافته‌هاي علمي ديگران آشنا شده و بر آن مسلط شويد.

دكتر لاريجاني، ويژگي ديگر را مباحثه دانست و اظهار كرد: مباحثه در دنياي علم يكي از نكات كليدي به شمار مي‌رود كه چند نوع نيز هست كه دقيق‌ترين آن كتبي بوده و انواع ديگر ورك‌شاپ‌ها و سمينارها را در بر مي‌گيرد، بنابراين در پژوهشگاه دانش‌هاي بنيادي (IPM) بايد مرتب مباحثه كنيم كه اين مساله خيلي كم اتفاق مي‌افتد.

وي ادامه داد: توليد علمي به عنوان علامت حيات كاوشگري و ارزيابي توليدات علمي خود بحثي جدي است و شايد پژوهشگاه دانشهاي بنيادي (IPM) نقش موثري در رواج مقاله نويسي در كشور داشت.

رييس پژوهشگاه دانشهاي بنيادي، يكي از طرحهاي در دست اجراي پژوهشگاه را طرح «گريد» براي محاسبات گسترده علمي دانست و افزود: گريد وسيله‌اي براي دستيابي به توانمندي‌هاي بالاي محاسباتي است.

وي در ادامه با بيان اين كه رويكرد پژوهشكده به تبليغات رسانه‌يي منفي است، عنوان كرد: كار علمي بايد در بين اهل فن رشد پيدا كند و علم با تواضع رشد مي‌يابد و اگر محققان مثلا در تلويزيون بگويند ما كاري را انجام داديم، اين مساله اشكال پيدا مي‌كند.

لاريجاني با بيان اين كه روي مدل مديريتي پژوهشگاه به طور جدي كار شده است، تصريح كرد: در اساسنامه دوم به نقاط كليدي محوريت نقش محقق و استقلال گروه‌هاي پژوهشي اشاره شده است.

رييس پژوهشگاه دانشهاي بنيادي، طرح رصدخانه ملي ايران، همكاري با سرن (مركز تحقيقات هسته‌يي اروپا)، طرح گريد براي محاسبات گسترده علمي، شتابگر خطي 10MEV، شتابگر ملي ايران، شبكه علمي دانشگاهها و دامنه كشوري و مركز محاسبات ملي با توان بالا را از طرح‌هاي در دست اجراي پژوهشگاه دانست.

گفتني است، پژوهشگاه دانش‌هاي بنيادي (IPM ) از سال 1989 با عنوان «مرکز تحقيقات فيزيک نظري و رياضيات» به رياست دكتر محمد جواد لاريجاني تشكيل شد.

اين پژوهشگاه اولين مركز در ايران است که به شبکه اينترنت متصل شد و سال‌ها بعد پروژه ثبت دامنه‌هاي ‎.ir را راه‌اندازي کرد.

با توسعه فعاليت‌هاي پژوهشي مركز از حوزه رياضيات و فيزيك و تغيير نام آن در حال حاضر دپارتمان‌هاي رياضيات، فيزيک، علوم کامپيوتر، علوم شناختي، علوم نانو، فلسفه تحليلي، نجوم، ذرات و شتابگر و آزمايشگاه علوم محاسباتي در پژوهشگاه فعاليت دارند.

پژوهشگاه دانش‌هاي بنيادي سال‌هاست با اتكا به سيستم مديريتي ويژه و اساتيد و نيروهاي توانمند علمي خود به يكي از بالنده‌ترين و پوياترين كانون‌هاي علمي ايران و منطقه در حوزه علوم بنيادي تبديل شده و هر ساله ميزبان جمعي از دانشگران و محققان تراز اول دنيا در رشته‌هاي مختلف است كه براي شركت در نشست‌ها و كارگاه‌هاي علمي در جمع محققان و پژوهشگران اين مركز و مدعوان خارجي حضور مي‌يابند.

موفقيت‌هاي پرشمار محققان اين پژوهشگاه خصوصا نسل جوان پژوهشگران و اعضاي هيات علميIPM كه به اعتبار فضاي علمي و جايگاه مناسب پژوهشي اين مركز، فعاليت در معتبرترين دانشگاه‌ها و مراكز تحقيقاتي دنيا را رها كرده و به اين مركز مي‌آيند، آن چنان تصوير روشن و اميدبخشي را در افق آينده پژوهشگاه ترسيم كرده كه ديگر شنيدن خبر دستيابي محققان اين مركز به عالي‌ترين جايگاه‌ها و جوايز علمي جهان در آينده‌اي نه چندان دور هم چندان دور از ذهن نيست.

منبع:ايسنا

بازگشت شکوهمند هابل

خدمه شاتل آتلانتیس پس از تعمیر تلسکوپ فضایی هابل، این تلسکوپ را در مدار زمین رها کردند و رهسپار بازگشت به زمین شدند.  آخرین ماموریت تعمیر تلسکوپ فضایی هابل با موفقیت پایان یافت. فضانوردان در ساعت 17:28 امروز، بازوی روباتیک را از تلسکوپ فضایی هابل جدا کردند و بدین ترتیب، آن را در مدار 550 کیلومتری سطح زمین رها کردند.تلسکوپ فضایی هابل که اردیبهشت 1369 در مدار زمین قرار گرفت، تلسکوپی بازتابی با آینه‌ای به قطر 2.4 متری است که با استفاده از شرایط ایده‌آل رصدی در خارج زمین توانسته است کشفیات مهمی را انجام دهد. این تلسکوپ طوری طراحی شده است که بتوان آن‌را در فضا تعمیر و ابزارهایش را جایگزین کرد. تا پیش از این، چهار ماموریت تعمیر روی این تلسکوپ در سال‌های 1372،1375، 1378 و 1380انجام شده است و قرار بود که آخرین ماموریت تعمیر نیز در سال 1383 انجام شود، اما انفجار شاتل کلمبیا در زمستان 1381 سبب شد آخرین ماموریت این تلسکوپ تعلیق شود. اما پس‌از فشارهای سیاسی و جامعه علمی، ناسا تصمیم گرفت آخرین ماموریت تعمیر هابل را انجام دهد و پس‌از مشکلات فراوان، بالاخره شاتل فضایی آتلانتیس هفته گذشته به فضا پرتاب شد و فضانوردان طی پنج راه‌پیمایی فضایی (که آخرین آنها روز گذشته انجام شد)، قطعات معیوب این تلسکوپ را تعویض و دو ابزار جدید روی آن نصب کردند. هم‌اکنون شاتل فضایی آتلانتیس با کاهش ارتفاع خود، در مدار بازگشت به زمین قرار گرفته و طبق برنامه اعلام شده از سوی ناسا، اولین فرود احتمالی شاتل آتلانتیس، ساعت 17:20 روز جمعه 1 خرداد به وقت ایران (8:50 صبح جمعه به وقت تابستانی شرقی) در پایگاه فضایی کندی انجام می‌گیرد. هرچند که احتمال شرایط نامناسب آب‌وهوایی وجود دارد و زمان‌های دیگری برای دیگر پایگاه‌های مناسب برنامه‌ریزی شده است.اما پایان تعمیر هابل بدان معنی نیست که این ابزار از هم‌اکنون آماده فعالیت است. مهندسان آزمون‌های مختلفی را برای آزمایش کارایی و تنظیم دقیق ابزارهای هابل برنامه‌ریزی کرده‌اند که چند ماهی طول می‌کشد و طبق اعلام قبلی، نخستین تصاویر ابزارهای جدید هابل در شهریورماه منتشر خواهند شد. بسیاری از اخترشناسان و کیهان‌شناسان بی‌صبرانه منتظر اولین تصاویر دوربین دیدگسترده3 هستند، دوربین 16 مگاپیکسلی جدید هابل که بیش از 10 برابر دوربین قبلی توانمند است و قرار است نیمی از زمان رصد 5 ساله این تلسکوپ را به خود اختصاص دهد.

منبع : khabaronline.ir

پرونده ای برای هابل