ادامه پستها در زمینه شاتل ها و ماهواره ها

اکسپلورر اولین ماهواره ایالات متحده آمریکا

رقابت ایجاد شده بین دو قدرت فضایی آن زمان ایالات متحده آمریکا و شوروی آمریکا را برآن داشت که اکسپلورر-1 را به عنوان اولین ماهواره این کشور در مدار قرار دهد .این ماهواره از پایگاه نیروی هوایی کیپ کاناورال در 31 ژانویه 1958به فضا پرتاب شد و در مداری با ارتفاع های اوج و حضیض 2520 و 360 کیلومتر با پریود مداری 115 دقیقه قرار گرفت .اکسپلورر-1 را آزمایشگاه پیشرانش جت(جی پی ال )ناسا ساخت و برای پرتاب آن از نمونه اصلاح شده راکت ژوپیتر-سی با نام جونو استفاده شد.اصلاح ژوپیتر-سی و ساخت اکسپلورر در 84روز انجام گرفت وزن این ماهواره نزدیک به 14 کیلوگرم بود که بیش از 8 کیلوگرم آن را تجهیزات ماهواره به خود اختصاص داده بود .اطلاعات به دست آمده از اکسپلورر-1 منجر به کشف کمربند تشعشعی ون آلن شد.

در طول سالهای بعد آمریکا ساخت و پرتاب ماهواره های اکسپلورر را ادامه داد .این ماهواره ها پس از مدتی تحت عنوان فضاپیماهای رباتی پرتاب میشدند , با حمل تجهیزات علمی گوناگون ,کمک زیادی به پیشرفت علوم خصوصا در زمینه پرتوهای کیهانی , میدان های مغناطیسی زمین و بین سیاره ای, بادهای خورشیدی و ذرات پر انرژی کردند.

تا سال 2004 برنامه اکسپلورر 79 پرتاب موفق را پشت سر گذاشت .هشتادوسومین ماهواره بیستم نوامبر 2004 با ماموریتی تحت عنوان "ستاره شناسی پرتوی گاما" به فضا پرتاب شد .تعدادی از این ماهواره ها نزدیک به 10 سال یا بیشتر در مدار عملیاتی بودند .یکی از ماهواره های این مجموعه بیش از 26 سال در مدار فعال بوده و هم اکنون نیز اطلاعات مفیدی در خصوص بادهای خورشیدی ارسال میکند . سری ماهواره های علمی تحقیقاتی اکسپلورر را میتوان از موفق ترین ماهواره های جهان به شمار آورد.

ناسا

زمانی که اتحاد جماهیر شوروی در سال 1957 توانست ماهواره اسپوتنیک را با موفقیت به مدار بفرستد آمریکایی ها بر آن شدند که به طور جدی تری وارد عرصه رقابت های فضایی شوند .برای سامان دهی بهتر و مدیریت منسجم تر فعالیت های فضایی ایالات متحده آمریکا سازمان هوافضای این کشور را با نام "سازمان ملی هوانوردی و فضایی " با دستور آیزن هاور رئیس جمهور وقت این کشور در 29 ژوئیه 1958تاسیس کرد .این سازمان در اول اکتبر 1958 رسما کار خود را آغاز کرد و از ساختارهای اداری و تشکیلاتی کمیته ملی مشورتی هوانوردی آمریکا برای ایجاد زیر ساخت های خود بهره گرفت .ناسا علاوه بر توسعه برنامه های فضایی , تحقیقات بلند مدت نظامی و غیر نظامی را نیز در زمینه هوافضا عهده دار است .

این سازمان برای اکتشاف ماه , فضاپیماهای سرویر و آپولو را طراحی کرد و جهت اکتشاف مریخ , وایکینگ و پتفایندر را توسعه داد .ساخت و پرتاب تلسکوپ فضایی هابل و ساخت و پرتاب ماهواره های گوناگون مخابراتی , تحقیقاتی سنجش از دور و ناوبری , ساخت و پرتاب ایستگاه های فضایی مجهز و ارسال کاوشگرهای بی نظیری همچون وویجر و پایونیر به خارج از مرزهای منظومه شمسی از جمله دستاوردهای بی نظیر این سازمان از ابتدای تاسیسش تا کنون بوده است .در فوریه سال 2006 ناسا بیانیه ای صادر کرد که صراحتا در آن به ایفای نقش " پیشرو" توسط این سازمان در کاوش های فضایی ,اکتشافات علمی و تحقیقات هوانوردی آینده دنیا اشاره شده بود.

برای مطالعه کامل این سری پست ها به قسمت آموزش نجوم وبلاگ بروید.

جست‌وجوي بلندپروازانه DNA در مريخ! كاوشگر ناسا به جست‌وجوي ژنوم فرازميني مي‌رود.

تدبير پرهزينه ناسا براي پيشگيري از تكرار سانحه «كلمبيا»«انديور» براي پرتاب اضطراري كمك به فضانوردان «آتلانتيس» آماده مي‌شود .

به مناسبت سال جهاني نجوم سمينارهاي عمومي و تخصصي ستاره شناسي در دانشگاه تربيت معلم برگزار مي‌شود.

حلقه های سیاره ی زحل در ماه اوت از دیدگان ما پنهان می شوند وبه صورت لبه ای نسبت به زمین قرار می گیرند اما همینطور که این حلقه ها با خورشید همخط می شوند ، اقمار زحل سایه های خود را بر روی حلقه های این سیاره  می افکنند.در تصویر بالا سایه ای بر روی حلقه های زحل افتاده که احتمالا ناشی از قمرهای میماس یا تتیس است.علاوه بر این در این تصویرکه توسط فضاپیمای کاسینی گرفته شده است ناحیه ای درسمت راست تصویر نزدیک به مرکز دیده می شود که تیره رنگ است و سایه خرده سنگها و دیگر اقمار را در آن نشان می دهد. حال از زاویه ای دیگر به این تصویر می نگریم: دانشمندان همواره تصور می کرده اند که حلقه های زحل می بایست چیزی شبیه به این تصویر خیالی باشند و ما هم اکنون اولین تصاویری را در اختیارداریم  که سایه ی این اجرام را نشان می دهند.

برای مطالعه بیشتر در باره حلقه ها ی زحل:

حلقه های زحل

راز حلقه های زحل

با شعار«آسماني پرستاره بدون آلودگي نوري» روز جهاني نجوم، 11 ارديبهشت ماه در سراسر كشور گرامي داشته مي شود

مراسم امسال روز جهاني نجوم در ايران، جمعه 11 ارديبهشت ماه با شعار «آسماني پرستاره، بدون آلودگي نوري» برگزار مي‌شود و جامعه نجوم ايران همزمان با سال جهاني نجوم، پنجم تا يازدهم ارديبهشت ماه را به عنوان هفته «نجوم» گرامي مي‌دارد.

 بابك مشمولي ــ دبير روز نجوم ــ در خصوص تاريخچه روز جهاني نجوم ، بيان كرد: در اواخر قرن نوزدهم، رصدخانه‌ها در بعضي روزهاي خاص به مردم اين فرصت را مي‌دادند كه براي تماشاي تلسكوپها و آسمان از رصدخانه‌ها بازديد كنند، اما پس از مدتي به علت قرار گرفتن رصدخانه‌ها و تلسكوپهاي بزرگ در مكانهاي صعب العبور مانند كوهها تصميمي اتخاذ شد تا تلسكوپها را در بين مردم بياورند.

وي افزود: اين تصميم در سال 1973 توسط انجمن نجوم كاليفرنيا گرفته شد و تاكنون 36 سال است كه اين روز به صورت جهاني برگزار مي‌شود و از 8 سال پيش بر پايي برنامه‌هاي اين روز در ايران شروع شد.

مشمولي خاطرنشان كرد: اتحاديه نجوم (Astronomical League) كه از سال‌ها پيش هماهنگ كننده اين برنامه‌ها در سراسر جهان است هر سال يكي از روزهاي 15 آوريل تا 15 مي را كه نزديك‌ترين روز از تعطيلات آخر هفته به زمان تربيع اول ماه است به عنوان روز جهاني نجوم انتخاب مي‌كند. اتحاديه امسال روز دوم ماه مي را به عنوان روز جهاني نجوم در سال 2009 اعلام كرده كه با توجه به‌ اختلاف روز تعطيل آخر هفته در ايران و نيز با هدف جذب خانواده‌ها و عموم مردم در برنامه‌هاي روز نجوم، انجمن همانند سال‌هاي گذشته مراسم روز جهاني نجوم را يك روز زودتر در 11 ارديبهشت ماه برگزار مي‌كند..

وي تصريح: برنامه‌هاي امسال روز و هفته نجوم با هدف ترويج علم نجوم همراه با آشنا كردن مردم با بحث آلودگي نوري و خطرات آن به صورت سراسري در شهرهاي مختلف كشور در تمام استانها برگزار مي‌شود.

دبير روز نجوم در خصوص برنامه‌هاي هفته «نجوم»، خاطر نشان كرد: طي اين هفته برنامه رصد عمومي هر شب در پارك ملت تهران برگزار مي‌شود و همچنين مراسم مختلفي در برخي مدارس، مراكز بهزيستي، ندامتگاهها و ... اجرا مي‌شود.

وي ادامه داد: مراسم اصلي انجمن نجوم ايران در روز جهاني نجوم، از ساعت 14 تا 21 روز جمعه 11 ارديبهشت در محل پارك ملت تهران برگزار مي‌شود كه شامل برنامه‌هاي متنوع از جمله برپايي غرفه‌هاي آشنايي با نجوم، سخنراني‌هاي علمي و ترويجي، غرفه كودك (نمايش تئاتر، گريم، نقاشي) ، رصد عمومي با دهها تلسكوپ، معرفي شخصيتهاي علم نجوم توسط بازيگران با لباسهاي تاريخي و اجرايي نمايش «گاليله» در مي‌باشد.

ادامه خبر ها را در ادامه مطلب دنبال کنید.........

فضاپيماي روسي «سايوز» با سه سرنشين عازم زمين شد!

آيا توفان‌هاي خورشيدي، حيات زميني را تهديد مي‌كنند؟

پلوتو

پلوتو در سال 1930 توسط کلاید تومبا¹ در رصدخانه ی لاول² واقع در آریزونا کشف شد. تا قبل از کشف پلوتو ستاره شناسان به احتمال وجود جرمی قابل توجه در ورای مدار نپتون گمان برده و آن را سیاره ایکس نام گذاردند.

تومبا در رصدخانه لاول، مسئولیت سخت و پر زحمت مقایسه عکس های تهیه شده از آسمان را بر عهده داشت. یکی از روش های شناسایی و کشف اجرامی مانند سیارات این گونه است که در فواصل زمانی معین و به فاصله ی چند، روز تصاویری از آسمان تهیه می شود. با کنار هم قرار دادن این تصاویر و مقایسه آن ها در صورت وجود جرمی مانند یک سیاره متوجه وجود آن خواهیم شد. به عبارت ساده تر، این گونه اجرام دارای حرکت هستند و جابجایی آن ها در زمینه ی ستارگان در طول چند شب به وسیله ی تهیه ی تصاویر از آسمان و مقایسه آن ها با هم قابل تشخیص است.

تومبا پس از یک سال رصد و تحلیل تصاویر گرفته شده از پهنه ی آسمان، سرانجام جرم مرموزی را که مدت ها به دنبال آن بود، یافت: سیاره ی ایکس.

پس از این کشف اجازه ی نامگذاری سیاره ی ایکس به تیم تحقیقاتی لاول داده شد. بالاخره اعضای گروه بر سر نام پلوتو به توافق رسیدند. نام پلوتو توسط دختری یازده ساله از آکسفورد انگلستان پیشنهاد شده بود. معنا و مفهوم نام سیاره ی پلوتو با نام سگ معروف کمپانی والت دیزنی که آن هم پلوتو است تفاوت دارد.

پلوتو در افسانه ها و اساطیر یونان، خدای دنیای مردگان و ارواح است.

تا قبل از کشف بزرگترین قمر پلوتو یعنی کارن در سال 1978، اطلاع دقیقی از جرم و اندازه ی پلوتو در دست نبود. در دقیق ترین اندازه گیری قطر پلوتو 2400 کیلومتر تخمین زده شده است. گرچه این اندازه برای جرمی با عنوان سیاره بسیار کوچک است اما با این حال تا آن زمان بزرگترین جرم شناخته شده ی فرا نپتونی بود.

در طول دهه های پیشین، کاوش های انجام شده توسط تلسکوپ های قدرتمند زمینی و فضایی درک و تصور ما از منظومه ی خورشیدی را به کلی دگرگون کرده است.

اکنون پلوتو بیش از اینکه سیاره ای در مداری معین باشد، به همراه قمر بزرگش کارن، نمونه های بزرگی از مجموعه ی اجرام کمربند کویی پر³ هستند. کمربند کویی پر منطقه ای در ورای مدار نپتون است و در حدود 55 واحد نجومی در فضا گسترده شده است.

بنابر تخمین ستاره شناسان در حدود 70000 جرم سرگردان در این منطقه وجود دارد که ساختار و ترکیباتی مشابه پلوتو دارند و اندازه ی اغلب آن ها بیش از 100 کیلومتر است.

و اما اکنون، بر اساس قوانین جدید، پلوتو یک سیاره نبوده و تنها یکی از هزاران جرم فرا نپتونی کمربند کویی پر است.

مسئله همین جاست! ستاره شناسان اجرام بزرگ زیادی را در کمر بند کویی پر کشف کرده اند. بطور نمونه یکی از این جرم ها، 2005 FY9 نام دارد که توسط گروه تحقیقاتی مایک براون از موسسه ی CALTECH شناسایی و کشف شده است. در کمربند کویی پر این گونه اجرام که ساختاری مشابه هم دارند فراوانند.

در سال 2005 تیم براون در ورای نپتون جرمی را کشف کردند که اندازه ای برابر یا احتمالاً بیشتر از پلوتو داشت و رسماً با نام 2003 UB313 ثبت شد و بعد ها اریس⁴ نام گرفت. بر اساس بررسی های ستاره شناسان، اریس حدود 25% پرجرم تر از پلوتو است.

با وجود اجرامی مانند اریس که بزرگتر و پرجرم تر از پلوتو بودند ادعای 9 سیاره ای بودن منظومه خورشیدی متزلزل گشته و در مورد سیاره بودن پلوتو شک و شبهه به وجود آمد. 
 

به راستی اریس چیست؟...یک سیاره یا جرمی سرگردان در کمربند کویی پر؟...پلوتو چطور؟

در بیست و ششمین نشست اتحادیه بین المللی نجوم⁵ در آگوست 2006 در پایتخت چک، در مورد سیاره بودن یا نبودن پلوتو تصمیم نهایی گرفته شد و نتیجه ی آن هم خروج پلوتو از لیست سیاره های منظومه ی خورشیدی بود.

در این نشست سه تعریف به رای گذاشته شد:

بر اساس یکی از تعاریف، شمار سیاره ها به عدد 12 ارتقا می یافت. در این حالت پلوتو همچنان یک سیاره باقی می ماند و اجرام دیگر مانند اریس و سرس(بزرگ ترین سیارک) هم در رده ی سیاره ها جای می گرفتند.

تعریف دوم، منظومه ی خورشیدی را 9 سیاره ای معرفی می کرد اما توجیه علمی محکم و مستدلی در مورد آن وجود نداشت.

تعریف سوم، 8 سیاره را معرفی می کرد و پلوتو را خارج از طبقه ی سیاره ها جای می داد.

در پایان رای گیری، حاضرین به تصمیمی جنجالی رای دادند: تنزل درجه پلوتو و جای دادن آن در رده ی جدیدی به نام سیارات کوتوله⁶.

بر اساس قوانین جدید اتحادیه بین المللی نجوم برای این که بتوان جرمی را یک سیاره دانست، می بایست سه شرط زیر در مورد آن برقرار باشد:

• در مداری به دور خورشید در گردش باشد. (تا اینجا ظاهراً پلوتو یک سیاره است)
• گرانش لازم برای حفظ شکل کروی خود را داشته باشد.(باز هم پلوتو یک سیاره است)
• اطراف مدار خود را از وجود اجرام پراکنده ی دیگر پاکسازی کند.(پلوتو در این مورد قانون شکنی کرده است!)

منظور از پاکسازی اطراف مدار چیست؟

سیاره ها پس ازشکل گیری، به حاکم گرانشی مدار خود تبدیل می شوند. در تقابل گرانشی میان سیاره ی تازه شکل گرفته و اجرام کوچک و بزرگ پراکنده در اطراف مدار، سیاره یا آن ها را جذب خود می سازد و یا همانند قلاب سنگ به فضای دور دست خارج مدار، می راند.

جرم پلوتو تنها 07/0 برابر جرم اجرام پراکنده در اطراف مدارش است در حالی که این رقم برای زمین 7/1 میلیون برابر است.

با این حساب اجرام زیادی در اطراف مدار پلوتو وجود دارند که به آن نیرو وارد می کنند و تا زمانی که پلوتو آن ها را جذب خود نسازد و به پرجرمی لازم نرسد همچنان یک کوتوله سیاره باقی خواهد ماند. این موضوع در مورد اریس هم صادق است.

گرچه پلوتو اکنون یک سیاره نیست اما در عوض یک کوتوله سیاره است و می تواند همچنان به عنوان یک موضوع تحقیقاتی جالب مطرح باشد. از سوی دیگر، ناسا اخیراً فضا پیمای افق های نو را برای ملاقات و کاوش پلوتو به فضا پرتاب کرده است.

افق های نو در سال 2015 به پلوتو خواهد رسید و اولین تصاویر را از سطح این سیاره ی کوتوله به زمین مخابره خواهد نمود و مشتاقان نجوم و فضا را از زیبایی های پلوتو شگفت زده خواهد کرد و خاطرات تلخ پلوتو فراموش خواهد شد.

برای مطالعه بیشتر:

خداحافظ پلوتو سلام سیاره کوتوله

سازمان فضايي آمريكا كه از توييتر براي ارسال اخبار مربوط به برنامه فضاپيماي مريخ استفاده مي‌كرد باز هم به اين سرويس ميكرو وبلاگ‌نويسي روي آورد.

 طبق اعلام سازمان فضايي آمريكا، مايك ماسيمينو، فضانورد ناسا از توييتر براي فراهم كردن اطلاعات مربوط به آموزشش براي ماموريت آينده سفينه آتلانتيس استفاده خواهد كرد.

اين فضانورد پيام‌هاي 140 كاراكتري را با نام كاربري توييتر Astro_Mike @ ارسال خواهد كرد؛ ماسيمينو در جريان ماموريت شاتل آتلانتيس كه در 12 ماه مي براي خدمات‌دهي به تلسكوپ فضايي هابل پرتاب مي‌شود، متخصص ماموريت و فضاپيما خواهد بود.

ناسااعلام نكرده آيا اين فضانورد ار فضا هم پيام‌هاي توييت ارسال مي كند يا نه؛ فيد توييتر ناسا در مورد برنامه فضاپيماي مريخ مورد استقبال قرار گرفت و بيش از 38 هزار نفر براي دريافت پيام‌هاي توييت از مريخ در زمان اين ماموريت ثبت نام كردند.

وب سايت ميكرو وبلاگ‌نويسي توييتركه عضويت در آن رايگان است به كاربران امكان مي‌دهد پيام‌هاي معروف به توييت را در140 كاراكتر يا كمتر به شبكه‌اي از دوستان و آشنايانشان ارسال كنند.

منبع:ایسنا

يك دهه پس از كشف «انرژي تاريك» دانش بشر درباره سه چهارم كائنات بسيار ناچيز است
ماده قابل مشاهده كمتر از 4 درصد جهان را تشكيل مي‌دهد

سه چهارم از كائنات از ماده‌اي عجيب و دافعي ــ جاذبه‌اي تشكيل مي‌شود كه تنها 10 سال از زمان كشف آن مي‌گذرد و با عنوان «انرژی تاریک» شناخته شده است.

 اخيرا در دنياي فيزيك اريك ليندر و سائول پرل موتر، دو محقق دانشگاه كاليفرنيا در بركلي آشكار كردند كه دانش ما تا چه حد درباره انرژي تاريك اندك و ناچيز است و تشريح كردند كه طي دهه آتي و با انجام مجموعه‌اي از ماموريتهاي فضايي برنامه‌ريزي‌ شده، چه پيشرفت‌هايي را در زمينه‌ كسب اطلاعات بيشتر درباره اين ماده عجيب كيهاني مي‌توان حاصل كرد.

پرل موتر سرپرست يكي از دو گروه جداگانه محققان و دانشمند‌ان رشته اختر فيزيك است كه در مطالعات خود با مشاهده ابرنواخترهای دور دست به اين نتيجه رسيده‌اند كه همانطور كه پيش از اين تصور مي‌شد، انفجارات كيهاني شدت و شتاب پيدا مي‌كنند و تحت نفوذ جاذبه آرام نمي‌شوند.

هر دو گروه تحقيقاتي با بررسي يافته هاي خود تاييد مي‌كنند كه دانش كنوني انسان درباره كائنات بسيار اندك و محدود است.

كشفيات دو تيم پژوهشي منجر به خلق «مدل تطابقي» از كائنات شد كه بر اساس آن 75 درصد از كائنات ما را انرژي تاريك، 21 درصد آن را ماده تاريك و تنها 4 درصد باقيمانده آن را ماده اي تشكيل مي‌دهد كه ما آن را درك مي‌كنيم.

ماده تاريك نيز يكي ديگر از مواد اسرار آميز كيهاني است كه اطلاعات انسان درباره آن بسيار اندك است.

كهكشانها و پيش زمينه كيهاني سرنخ‌هاي مهمي را درباره اين مواد اسرار آميز و مرموز ارائه مي‌كنند.

همچنين روشهاي مشاهداتي در رصدهاي بيشتر ابر نواخترها در حال گسترش و تقويت هستند كه ارتقاي آنها قطعا به كشفيات بيشتر و افزايش دانش بشر درباره كائنات منجر خواهد شد.

ليندر و پرل موتر در اين پژوهش تاكيد كردند: حوزه انرژي تاريك بسيار جوان است و ما دوره اكتشافي طولاني و البته شگفت انگيزي را در اين حوزه‌ در پيش رو خواهيم داشت.

منبع:ایسنا 

به اطلاع شرکت کنندگان در کلاس های نجوم پایه می رسانم ، کلاسها از هفته آینده

24/1/88

  برگزارخواهد شد.

  به گفته دانشمندان این سازه عظیم که آینه ای به وسعت ۵ اتوبوس ۲ طبقه در آن نصب خواهد شد می تواند سیاره های سنگی و مشابه زمین را از میلیون ها میلیون مایل فاصله ردیابی کند. در عین حال کیفیت و طیف نورهای دریافت شده می تواند دانشمندان را از احتمال وجود آب بر سطح سیاره ها آگاه کند.

این اولین باری خواهد بود که سیاره های خارج از منظومه خورشیدی با استفاده از ردیابی نور سطحی از سطح زمین کشف خواهند شد. این در حالی است که تلسکوپهای کنونی به اندازه ای قدرتمند نیستند که حتی توانایی ردیابی سیاره های بسیار بزرگ را به این شیوه داشته باشد.

به گفته اخترشناسان، وضوح بالای تصویر این تلسکوپ امکان مشاهده اجرام و ساختارهایی را که تا به حال امکان مشاهده آنها توسط بشر وجود نداشته است به وجود خواهد آورد.

موقعیت قرار گیری تلسکوپ که در حال حاضر جزایر قناری و شیلی برای آن کاندید هستند تا پایان سال جاری تعیین خواهد شد. این سازه از ۹۰۶ قطعه ۶ ضلعی با مساحت ۴.۵ فوت تشکیل خواهد شد که به یکدیگر متصل شده و به عنوان آینه ای واحد مورد استفاده قرار خواهند گرفت. این قطعات توسط رایانه با یکدیگر منطبق خواهند شد تا بتوانند تصویری واحد ارائه کنند.

در گذشته عملکرد تلسکوپهای نوری بر روی زمین به دلیل اختلالی که اتمسفر زمین در تصاویر به ثبت رسیده ایجاد می کرد با مشکلاتی مواجه بود. همین مشکل باعث اقدام اخترشناسان در ساخت تلسکوپهایی گرانقیمت مانند هابل شده است که قادر به فعالیت خارج از اتمسفر زمین هستند.

با این حال اخترشناسانی که ساخت ELT رابه عهده دارند قصد استفاده از تکنولوژی جدیدی که در آینده استفاده از تلسکوپهای فضایی را کاهش خواهد داد دارند. در این تکنولوژی از لیزرهای قدرتمندی استفاده خواهد شد که در اطراف آینه بزرگ تلسکوپ واقع شده و تا ارتفاع ۵۵ مایلی از میان اتمسفر شلیک خواهند شد. در این صورت ستاره ای مصنوعی و کم نور به وجود خواهد آمد که با استفاده از آن می توان میزان کدری که اتمسفر زمین بر روی تصاویر ایجاد می کند را به منظور تطبیق آینه ها تخمین زده و محاسبه کرد.

بر اساس گزارش تلگراف، این تکنولوژی می تواند شفاف ترین تصاویری که تا به حال از جهان هستی به ثبت رسیده است را از سیاره های مختلف به ثبت برساند.

منبع:mehrnews

اخترشناسان با مطالعه بر روي حركات موجود در لكه قرمز بزرگ و مشهور سياره مشتري دريافتند كه اين لكه به سرعت در حال كوچك شدن و ناپديد شدن است.

ميزان تقريبي كاهش حجم در اين لكه روزانه در حدود يك كيلومتر است. اخترشناسان براي سالها شاهد كم رنگ شدن ابرهاي اين لكه سرخ رنگ بوده اند اما تحقيقات جديد بر روي حركات ناشي از طوفان متمركز شده و با جزئياتي بيشتر ابعاد لكه را اندازه گيري كرده است.

اخترشناسان با ابداع نرم افزاري به رديابي حركات موجود در ساختار ابرهاي لكه اي دوره اي طولاني پرداختند. به اعتقاد اخترشناسان حركات و ارتعاشات تنها در كل مجموعه لكه قرمز رنگ نبوده و قسمتهاي مركزي و هسته اي آن نيز در حركت بوده و شكل آن طي گذشت زمان تغيير مي كند.

تاكنون دليل قطعي كوچك شدن لكه بزرگ قرمز رنگ در سياره مشتري تعيين نشده است. به طور كلي اطلاعات اندكي از خصوصيات اين لكه در اختيار دانشمندان قرار دارد و حتي دليل قرمز به نظر رسيدن اين لكه نيز تا به حال كشف نشده است. يكي از نظريه ها بر اين پايه استوار است كه طوفانهاي موجود غبارهاي لايه هاي زيرين اتمسفر سياره را به لايه هاي رويي منتقل مي كند كه اين مواد در برابر نور خورشيد قرمز به نظر مي رسند.

مطالعه و كنترل تغييرات لكه قرمز رنگ از دهه 1870 آغاز شده است و دانشمندان احتمال مي دهند روزي خواهد رسيد كه اثري از اين لكه بر روي سياره مشتري باقي نخواهد ماند. با مقايسه تصاوير به ثبت رسيده طي بيش از يك قرن تفاوت هاي قابل توجهي در شكل اين لكه به دست آمده است.

بر اساس گزارش سي ان ان، طوفانهاي موجود در لكه قرمز از خصوصياتي مشابه گردبادهاي زميني برخوردار است كه از جمله مي توان به حركات حلقه اي و بادهاي شديد اشاره كرد كه شدت برخي از آنها به 650 كيلومتر بر ساعت مي رسد. با اين حال بر خلاف گردبادهاي زميني اين طوفانها از فشار هواي بالايي برخوردار بوده و به همين دليل ثبات بيشتري دارند. همين خصوصيت مي تواند طولاني بودن وجود اين لكه را توضيح دهد و در عين حال به دليل وجود نداشتن سطوح مختلف در مشتري مانعي براي متوقف نمودن طوفان وجود ندارد. 

.

به اطلاع دوستداران و علاقه مندان می رساند که ستاد برگزاری مسابقه آخرین فرصت 

جهت ثبت نام در چهارمین دوره مسابقه سراسری نجوم را 20/1/88 اعلام کردند.

علاقه مندان می توانند تا زمان مذکور جهت ثبت نام اقدام نمایند.

لایکا اولین موجود زنده در فضا

سوم نوامبر 1957 یعنی کمتر از یکماه پس از پرتاب موفقیت آمیز اسپوتنیک-1 اتحاد جماهیر شوروی اسپوتنیک-2 را به همراه مسافر کوچکی راهی فضا کرد .این مسافر کوچک لایکا سگ 6 کیلو گرمی ماده ای بود که به عنوان نخستین موجود زنده فضا نورد نامش در تاریخ ثبت شد .لایکا در سفر خود هم مرزهای فضا را درنوردید و هم پرواز مداری را تجربه کرد .به دنبال موفقیت های کسب شده در پرتاب اسپوتنیک-1 دولتمردان شوروی سوسیالیستی درصدد برآمدند همزمان با چهلمین سالگرد انقلاب بلشویکی روسیه ماموریت فضایی خیره کننده تری انجام دهند .به این ترتیب در نوامبر 1957 اسپوتنیک-2 دومین فضاپیمای شوروی حامل موجود زنده ای از پایگاه فضایی بایکونوربه فضا برخاست .راکت آر-7 این بار محموله اش در مدار بیضوی 211*1659 کیلومتر با زامیه میل 3/65 درجه قرار دارد .هوای داخل کپسول حاوی لایکا , تهویه و دمای آن با سامانه ای جداگانه تنظیم میشد .همچنین مقدار غذای کافی برای حدود هفت روز در محفظه ای خشاب دار تعبیه شده بود تا در هر 24 ساعت سهمیه غذای یک روز در دسترس حیوان قرار بگیرد .محفظه حاوی لایکا مانند محفظه اصلی از آلیاژ آلومینیوم ساخته شده و سطح آن به گونه ای پرداخت شده بود که میزان مشخصی از تابش های خورشیدی را جذب کند .سیستم تنظیم حرارتی نصب شده در ماهواره دما را در محدوده ثابتی نگه میداشت .باتری ها نیز توان لازم برای رادیوو تجهیزات علمی و ابزاراندازه گیری را فراهم میکردند .در این ماموریت برای اولین بار قطعه کوچکی از باتری خورشیدی روی بدنه کپسول نصب شده بود تا با بررسی میزان تولید انرژی این باتری امکان استفاده از آنها در ماموریت های بعدی ارزیابی شود .تجهیزات رادیویی نیز اطلاعات را از دستگاه های اندازه گیری به زمین انتقال میدادند .محفظه مخروطی شکل تمام این تجهیزات را هنگام حرکت راکت تا رسیدن به مدار محافظت میکرد .وزن تمام دستگاههای اسپوتنیک-2 به همراه لایکا نیم تن بود.

حسگرهایی نیز برای مطالعه پرتوهای کیهانی در خارج بدنه کپسول نصب شده بودند .بعدها مشخص شد که این حسگرها برای اولین بار توانسته بودند وجود کمربند تشعشعی اطراف زمین را ثبت کرده و به زمین مخابره کنند.از آنجا که بیشترین ضخامت این کمربندها بر فراز نواحی استوایی زمین قرار گرفته است ,دانشمندی استرالیایی داده های مخابره شده از اسپوتنیک-2 را دریافت کرد اما به دلیل کد گذاری انجام شده قادر به بازیابی اطلاعات نبود.شوروی ها نیز حاضر به دادن کد مزبور نشدند.در آن زمان ابزاری برای ذخیره و ارسال مجدد داده ها نیز در هواپیماها وجود نداشت .این چنین شد که ماهواره اکسپلورر-1 آمریکایی ها با تجهیزاتی که پروفسور ون آلن روی آن نصب کرده بود , اندکی پس از پرتاب اسپوتنیک-2 قادر به تشخیص این کمربند شد و به همین دلیل امروزه ما این کمربند را به نام کمربند تشعشی ون آلن میشناسیم.

لایکا یک ماده سگ سه ساله ترکیبی از نژاد درشت هیکل صربستانی و سگ شکاری بود که برای انجام این ماموریت فضایی تعداد زیادی الکترود زیر پوستی و یک سانتریفوژ برای شبیه سازی موقعیت بی وزنی در طی سفر را با خود حمل می کرد.
این ماموریت برای هفت روز تعریف شده بود ,از آنجا که در آن زمان راهی برای بازگرداندن لایکا به زمین وجود نداشت ,برنامه ریزان ماموریت به آخرین وعده غذایی لایکا سم مخصوصی اضافه کرده بودند تا حیوان در آسودگی بمیرد ,به این ترتیب او میبایست هفت روز پس از پرتاب در فضا جان سپرده باشد .اما سالها بعد در سال 2002 واقعیت مرگ غم انگیز لایکا فاش شد .در هنگام آماده سازی لایکا برای این ماموریت تجهیزاتی به لباس فضایی او متصل شده بود که دانشمندان را از ضربان قلب ,نحوه تنفس ,میزان فشار خون و سایر علایم حیاتی او مطلع میکرد.براساس آنچه که دستگاه ها نشان دادند ,در همان ابتدای پرتاب صدای کر کننده  و تکان های شدید پرتابگر اسپوتنیک ,لایکا را به شدت ترسانده بود به گونه ای که ضربان قلب حیوان به صورت خطرناکی بالا رفته بود ,همچنین در مرحله پایانی پرتاب کپسول اسپوتنیک به درستی از بخش نهایی راکت جدا نشده بود و از آنجایی که رادیاتورهای تشعشعی فضاپیما در این ناحیه قرار داشتند ,سامانه کنترل حرارت عملکرد صحیح خود را از دست داده و لایکا در معرض دمای بسیار بالایی قرار گرفته بود (دمای داخل آن از ۱۶ درجه به ۴۱ درجه افزایش یافت ).این چنین شد که حیوان بیچاره پس از گذشت 5 تا 7 ساعت از آغاز پرتاب و قرار گرفتن ماهواره در مدار از شدت ترس و حرارت زیاد کابین میمیرد.

اسنادی که پس از سقوط اتحاد جماهیر شوروی سابق منتشر شد نشان می دهد که قرار گرفتن لایکا در اسپوتنیک ۲ خارج از برنامه بوده است و " نیکیتا خروشوف"، رئیس جمهور وقت از "سرگی کورولف"، رئیس وقت برنامه های فضایی این کشور خواسته بود که برای افزایش ضریب موفقیت، یک ماده سگ را در یک پرواز فضایی دیگر که قرار بود چند ماه بعد همزمان با چهلمین سالگرد انقلاب اکتبر( ۷ نوامبر ۱۹۱۷) شرکت دهد.
در این خصوص "بوریس چرتوک"، بازوی راست کورولف توضیح داد: "روند رضایت بخش مهندسی فضایی به سرعت پیش می رفت اما در آن زمان هیچکس فکر نمی کرد که پروژه اسپوتنیک را گسترش دهد. در حقیقت کپسول اسپاتنیک در یک دفتر کوچک برپایه طراحی های فوری ساخته شده بود."

دهم نوامبر زمانی که باتری های شیمیایی ماهواره کاملا تخلیه شدند ,ارسال پیام های رادیویی از آن قطع شد و سرانجام در اواسط آوریل1958 اسپوتنیک در جایی برفراز دریای کارایب وارد اتمسفر زمین شد و در اثر اصطکاک با جو سوخت.

پیش از لایکا نیز از حیواناتی در آزمایش های فضایی استفاده شده بود اما لایکا اولین حیوانی بود که در مدار زمین قرار گرفت.

لایکا در زبان روسی به معنی پارس کننده است.

قسمت هایی از پست با نقل از پایگاه خبر علمی صدای آسمان

سلام به همه خوانندگان وبلاگ خانه نجوم

این پست اولین پست از سری مباحث مربوط به ماهواره ها, شاتل ها و کاوشگرها ست که میخوام براتون در زمینه آموزش نجوم داخل وب قرار بدم.

امیدوارم  لذت ببرید و ازاین اطلاعات بهره کافی را ببرید.

راستی اگه سوالی هم در این زمینه یا در زمینه های مختلف نجومی داشتید میتونید توی نظرات بپرسید تا در اولین فرصت به آنها پاسخ داده بشه و پاسخ هاتون را میتونید در قسمت پرسش و پاسخ ببینید.

اسپوتنیک اولین ماهواره ساخت بشر است که چهارم اکتبر 1957 به فضا پرتاب شد . این پرتاب آغازگر عصر فضا و گشاینده دروازه های آن به روی بشریت بود .

ماهواره اسپوتنیک اولین ماهواره از سری ماهواره های اسپوتنیک و تقریبا هم اندازه یک توپ بسکتبال بود که پس از قرار گرفتن در مدار زمین با بیپ بیپ های متوالی ماموریت خود را به انجام رساند .این ماهواره رقابتی طولانی و گریز ناپذیر بین دو ابرقدرت آن روز جهان یعنی ایالت متحده آمریکا و اتحاد جماهیرشوروی  برا یتسخیر فضا پایه ریزی کرد .

اسپوتنیک-1 کره ای  آلومینیومی به قطر 58 سانتی متر و وزن 6/83 کیلو گرم بود که با استفاده از مدل تغییر یافته ای از موشک قاره پیمای آر-7 که به منظور حمل کلاهک هسته ای طراحی شده بود , به فضا پرتاب شد .

پیشنهاد ساخت این ماهواره در پنجم ژانویه 1957 از سوی سرگی کارالیوف , رهبر برنامه های فضایی شوروی , مطرح شد .در فوریه همان سال دولت وقت اتحادجماهیرشوروی با این پیشنهاد موافقت کرد و حدود شش ماه بعد ماهواره در مدار زمین قرار گرفت .

تمام دستگاههای اسپوتنیک -1 شامل چند حسگر ,فرستنده های رادیویی و یک باتری به عنوان تنها منبع تولید توان در داخل بدنه توپی آن جای گرفته بودند.پیش از پرتاب ماهواره با گاز نیتروژن تحت فشار پر شده بود تا در صورت برخورد شهاب سنگ با ماهواره , دانشمندان مرکز کنترل با توجه به میزان کاهش فشار گاز بتوانند این پدیده را تشخیص دهند . در سطح خارجی این ماهواره چهار آنتن به طولهای 39/2 تا 9/2 متر و در داخل آن دو فرستنده رادیویی نصب شده بودند که به طور مرتب سیگنالهایی با فرکانس های 20 و 40 مگاهرتز به زمین مخابره میکردند .

این قمر مصنوعی هر 2/96 دقیقه یکبار زمین را در مداری به ارتفاع اوج 939 کیلومتر و ارتفاع حضیض 215 کیلومتر و زاویه میل 1/65 درجه دور میزند . اسپوتنیک سه هفته در این مدار شناور بود تا اینکه باتری شیمیایی آن تخلیه شد و ماهواره از کار افتاد . سرانجام در چهارم ژانویه 1958 ماهواره وارد جو غلیظ زمین شد و در اثر اصطکاک با ملکولهای هوا سوخت و اقامت سه ماهه اش را در فضا به پایان برد . طی این مدت 1400 بار به دور زمین چرخید و بیش از 700 میلیون کیلومتر راه طی کرد .

اسپوتنیک در زبان روسی به معنی همسفر است .

ادامه پستها در این زمینه را حتما دنبال کنید.